Pop / Rock Dance Jazz Wereld Klassiek Hedendaags Podia Festivals Genreboom

ANDRE ESCHAUZIER

Overzicht | Biografie | Discografie | Foto's | Audio/Video

Periode

22-05-1906 - 24-04-1997

Genre

jazz, klarinet, saxofoon, viool

André Eschauzier

Saxofonist en publicist André Eschauzier (Scheveningen, 22 mei 1906 - Hilversum, 24 april 1997) hoort tot de vroegste pioniers van de jazz in Nederland. Hij wordt in 1926 leider van de Ceres Band, een jazzorkest van Wageningse studenten. In 1933 en 1937 wint hij met zijn Rhythm Harmonists en ...
Volledige biografie...

Instrumenten

klarinet, saxofoon, viool

Biografie André Eschauzier

Saxofonist en publicist André Eschauzier (Scheveningen, 22 mei 1906 - Hilversum, 24 april 1997) hoort tot de vroegste pioniers van de jazz in Nederland. Hij wordt in 1926 leider van de Ceres Band, een jazzorkest van Wageningse studenten. In 1933 en 1937 wint hij met zijn Rhythm Harmonists en zijn Rhythm Giggers nationale jazzconcoursen. Ook maakt hij plaatopnamen voor Decca. Na de Tweede Wereldoorlog keert hij zich fel tegen de moderne jazz, maar tot ver in de jaren zeventig blijft hij actief als jurylid bij concoursen voor traditionele jazz.

1906 - 1929

Wilhelm André Eschauzier wordt op 22 mei 1906 in Scheveningen geboren als zoon van een Nederlandse vader en een Letlandse moeder. Tijdens de laatste jaren van zijn lagere schooltijd krijgt hij vioolles. Op de middelbare school ontdekt hij via de grammofoonplaat de uit Amerika overgewaaide jazzmuziek. Al spoedig gaat zijn voorkeur uit naar de saxofoon. Na aanschaf van het instrument krijgt hij begin 1924 enige lessen van de uitgeweken Russisch-Armeense saxofonist Gregoire Nakchounian, die met zijn jazzorkest een engagement in Den Haag vervult. André Eschauzier gaat studeren aan de Landbouwhogeschool te Wageningen. Hij maakt al snel deel uit van het op klassieke muziek gerichte orkest van het Wageningse Studenten Corps, het Ceres Octet (Ceres is de Romeinse godin van de landbouw). In de loop van 1926 vindt een grote muzikale ommekeer plaats, want uit het Ceres Octet ontstaat de Ceres Band met André Eschauzier als leider en saxofonist. Hun muziek is vooral geënt op de vertolkingen van bekende Amerikaanse jazzbands. Een van de eerste bezettingen van de Ceres Band begin 1927 is: André Eschauzier (leider, klarinet & saxen), J.A. Maas (trompet), J.H.A. Ferguson (trombone), K.A. Barkey (saxen), Piet Nieuwenhuizen (viool), Douco Doornbos (piano), J.A.A. Zeller (banjo) en J.G. Martel (drums). Door de komst van nieuwe studenten en het vertrek van afstuderenden is het verloop in de band groot. Tegen het eind van 1927 is de samenstelling: André Eschauzier (klarinet & saxen), Eppo Doeve (trompet & viool), Billy Meier en Mettivier Meyer (klarinet & saxen), Douco Doornbos (piano), Dick Hemsing (banjo) en Ernst Lamping (drums). Het bekendste orkestlid is de latere tekenaar, schilder en graficus Joseph Ferdinand 'Eppo' Doeve (1907-1981). Met Doeve reist Eschauzier zomer 1929 naar Londen om kennis te maken met de Amerikaanse bassaxofonist Adrian Rollini, die dan deel uitmaakt van het orkest van pianist Fred Elizalde. Enkele weken later brengt Adrian Rollini met zijn vrouw Dixie een bezoek aan Nederland. Het paar logeert een week lang bij de familie Eschauzier. Eind 1929 speelt Eschauzier samen met Doeve en drummer Emile Verbunt ook enige tijd in een van de eerste Tilburgse jazzbands, Max Goyards and his Music. Leider Max Goyards heeft in New York al eerder kennis gemaakt met Adrian Rollini en speelt sindsdien ook bassaxofoon.

1930 - 1938

Omstreeks 1930 verliest de Ceres Band weer enkele leden die hun studie hebben voltooid. André Eschauzier gaat door met een kleine kern onder de naam Hot Air Optimists. Een nieuwe lichting Wageningse studenten heeft inmiddels de Rhythm Collegians opgericht. Na enige tijd wordt besloten tot een fusie. De nieuwe band, weer onder leiding van Eschauzier, krijgt de naam Rhythm Harmonists. Het maandblad De Jazzwereld organiseert op 12 augustus 1933 een nationaal jazzconcours in het Scheveningse Kurhaus. De Rhythm Harmonists doen mee. Vooral met de uitvoering van de St. Louis Blues, in een arrangement van saxofonist Dirk Hofstede, oogst de band veel succes. Het gevolg is dat de Rhythm Harmonists tot jazzkampioen van Nederland worden uitgeroepen door een jury bestaande uit de Engelse orkestleider Ray Noble, Ramblers-leider Theo Uden Masman, gitarist Joop Haye van het Kovacs Lajos Orkest, en L. Wertheim, directeur van het Haagse Muzieklyceum. De winnaars worden, volgens een bericht in De Jazzwereld, de volgende dag uitgenodigd een snijplaat te komen maken in de Lumirex studio van Technisch Bureau Dienske. De Nederlandse Decca Distributie heeft in het vooruitzicht gesteld dat het winnende orkest een handelsplaat mag opnemen. Begin november 1933 gebeurt dat: de Rhythm Harmonists maken de eerste plaat in de nieuwe Nederlandse Decca F-42000-serie. De bezetting is: André Eschauzier (leider & altsaxofoon), Eddy Florentinus & Willem van Leeuwen (trompet), Ernst Lamping (trombone), Dick Hofstede & Henri Medenbach (saxen), Wim Bias (piano), Klaas Frederiksz (gitaar), Tinco van Hylckama (contrabas) en Emile Verbunt (drums). In De Jazzwereld van januari 1934 wordt de plaat gerecenseerd: 'Vastgesteld zal moeten worden, dat de achtergrond, de rhythmische basis hier geheel zoek is, dat de melodische secties onvoldoende samenwerken, dat de arrangementen, hoezeer op zichzelve harmonisch-technisch goed, minder gelukkig schijnen, dat de meeste solisten kennelijk aan microfoonkoorts lijden en nog zoo het een en ander.' Vanaf 1934 is André Eschauzier ook voorzitter van de afdeling Wageningen van de Nederlandsche Hot Club. De naam van de Rhythm Harmonists wordt begin 1935 veranderd. Enkele orkestleden zijn afgestudeerd en vertrekken De overgeblevenen vormen kort daarna een kleinere combinatie onder de naam Rhythm Giggers. Op 6 november 1937 wordt in de Haagse Dierentuin een Swing-Night gehouden met onder meer een jazzconcours. De Rhythm Giggers onder leiding van André Eschauzier winnen ook ditmaal. In 1937 studeert Eschauzier af en trouwt hij met Mien Buhr. Het paar gaat in Tilburg wonen, maar verhuist al spoedig naar Vught, waar het gezin vele jaren zal blijven. Eschauzier blijft als amateurmuzikant actief en in 1938 maakt hij als gastspeler een tournee naar Zwitserland met de Haagse Swing Papas. Daarna gaat hij deel uitmaken van het Tilburgse amateurorkest The Men From the South onder leiding van zijn oude vriend, de wijnhandelaar en amateurdrummer Emile Verbunt. Met dit orkest speelt Eschauzier voor en na de Tweede Wereldoorlog, tot in de jaren vijftig.

1940 - 1945

Tijdens de oorlogsjaren beschikt André Eschauzier over eigen opname-apparatuur en een platensnijder. Hij maakte daarmee in zijn eigen huis vele opnamen van verschillende jazzgroepen. Uit de periode 1942-1943 zijn snijplaten bewaard gebleven met onder anderen Charlie Nederpelt (piano) en Hans van Assenderp (trompet). Ook zijn er opnamen van The Swing Papas, met Eschauzier als gast op altsax. De verdere bezetting is: Joost van Os (trompet), Peter Schilperoort (klarinet), Joop Stoutjesdijk (tenorsaxofoon), Joop Schrier (piano), Otto Gobius (gitaar), Eddie Hamm (contrabas) en Iwan Poustochkine (drums).

1946 - 1997

Als echte jazzpurist is André Eschauzier fel gekant tegen de moderne jazzvormen die na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland overwaaien. In 1951 verzorgt hij voor de VPRO vier radio-uitzendingen van een kwartier over jazzmuziek. De laatste uitzending op 14 november 1951 staat in het teken van de bebop. Na hevige kritiek van moderne-jazzliefhebbers schrijft Eschauzier in het blad van de Haagse Jazz Club (20 december 1951): 'De Bebop staat in het teken van van effect, raffinement, gekunsteldheid en een ten top gevoerde techniek. De zuivere authentieke jazz daarentegen kan voor ons blanken wel degelijk verantwoord zijn, maar dan ook alleen als een welkome, verfrissende aanvulling op onze eigen hoog geëvolueerde muziekcultuur.' In 1958 werkt hij mee aan het boek 'Zes over Jazz', waarin hij het onderdeel 'Oude Jazz' voor zijn rekening neemt. Tot ver in de jaren zeventig wordt hij uitgenodigd als jurylid bij jazzconcoursen waaraan traditionele orkesten meedoen. De laatste jaren van zijn leven bezoekt hij nog vele malen de reünies van Doctor Jazz Magazine, die twee keer per worden gehouden in de Junushof te Wageningen - de plaats waar hij als student in de jaren twintig al heeft opgetreden met de Ceres Band. Ir. Wilhelm André Eschauzier overlijdt op 24 april 1997 in Hilversum.

In de discografie worden officiële opnamen die zijn uitgebracht van de betreffende persoon, band of ensemble per soort geluidsdrager chronologisch opgesomd. Meerdere uitgaven binnen hetzelfde jaar staan alfabetisch gerangschikt. Bij Gastbijdragen worden alleen bijdragen gelinkt aan platen van acts die een volledige vermelding hebben in de Muziekencyclopedie. Dit overzicht is bedoeld als index en biedt daarom geen volledige opsomming. Als muzikanten ook deel uitmaken van de bezetting van een band die in de encyclopedie staat, zijn de discografische gegevens terug te vinden bij de desbetreffende band.

Audio/Video André Eschauzier

Er is nog geen audio- of videomateriaal aanwezig.
Zelf audio of video toevoegen

Zelf audio of video toevoegen

Muziekencyclopedie.nl op Facebook Muziekencyclopedie.nl op Twitter

reageer