Pop / Rock Dance Hiphop Jazz Wereld Klassiek Hedendaags Podia Festivals Genreboom

DE ZES WINDEN

Overzicht | Biografie | Discografie | Foto's | Audio/Video

Periode

1976 - heden

Genre

impro, jazz

Online

Officiële website

Pseudoniemen

The Six Winds

De Zes Winden

Het ensemble De Zes Winden komt voort uit De Vier Winden, een improviserend saxofoonkwartet dat in 1976 wordt opgericht door de Eindhovense baritonsaxofonist Ad Peijnenburg (Eindhoven, 4 oktober 1950). De vier courante saxofoons, van sopraan tot bariton, zijn daarin vertegenwoordigd. Na acht jaar besluit Peijnenburg de groep uit te breiden ...
Volledige biografie...

Bezetting

Mariëtte Rouppe van der Voort   saxofoon
Dies le Duc   sopraansaxofoon
Kazutoki Umezu   altsaxofoon
Andrew White   tenorsaxofoon
Ad Peijnenburg   baritonsaxofoon
Meer resultaten... Minder resultaten

Overige muzikanten

Horst Rickels   sopraansaxofoon
Jan Willem van der Ham   altsaxofoon
Frank Jongen   tenorsaxofoon
Gilius van Bergeijk   saxofoon
John Tchicai   altsaxofoon, tenorsaxofoon
Meer resultaten... Minder resultaten

Genoemd in de biografie van

1976   Ad Peijnenburg
1976   Jan Willem van der Ham
1983   Paul Termos
Meer resultaten... Minder resultaten

Biografie De Zes Winden

Het ensemble De Zes Winden komt voort uit De Vier Winden, een improviserend saxofoonkwartet dat in 1976 wordt opgericht door de Eindhovense baritonsaxofonist Ad Peijnenburg (Eindhoven, 4 oktober 1950). De vier courante saxofoons, van sopraan tot bariton, zijn daarin vertegenwoordigd. Na acht jaar besluit Peijnenburg de groep uit te breiden tot een sextet, door de hoogste (sopranino) en de laagste (bas) saxofoons toe te voegen. De aldus ontstane groep heeft een bezetting die uniek is in de wereld. Omdat de groepsleden deels uit het buitenland komen, werkt De Zes Winden vooral projectmatig, met een jaarlijkse tournee.

1976

Nog vóór het ontstaan van de belangrijkste Amerikaanse saxofoonkwartetten (World Saxophone Quartet, ROVA) besluit baritonsaxofonist Ad Peijnenburg om een improviserend saxofoonkwartet te beginnen: De Vier Winden. Zonder ritmesectie, maar met de vier gebruikelijke saxofoons: sopraan (Horst Rickels), alt (Jan Willem van der Ham), tenor (Frank Jongen) en bariton (Peijnenburg). Alle groepsleden dragen composities bij, die vaak weerbarstiger zijn dan het sterk op grooves leunende repertoire van veel Amerikaanse saxofoonensembles.

1984 - 1986

Het lijkt voor de hand liggend, maar toch heeft niemand het eerder gedaan: Peijnenburg breidt zijn ensemble met sopranino- en bassaxofoon uit tot een sextet, en noemt het voortaan logischerwijs De Zes Winden. Hagenaar Gilius van Bergeijk wordt de sopraninospeler, en Rotterdammer Klaas Hekman neemt de bassaxofoon voor zijn rekening. Binnen korte tijd komen er enkele veranderingen in de bezetting. De Canadees Bill Smith is de nieuwe man op sopranino, Dies le Duc wordt de sopraansaxofonist, en John Tchicai (de Deens-Congolese blazer die met onder anderen Roswell Rudd en John Coltrane heeft gewerkt) komt in de groep eerst alt en dan tenor spelen. Met Paul Termos als nieuwe altist ligt de bezetting voor twee jaar vast. De eerste LP wordt opgenomen: Live At The Bim And More. Door de internationale samenstelling is Peijnenburg genoopt om De Zes Winden (ook wel The Six Winds geheten) op projectbasis te laten werken. Elk jaar komt de groep een paar weken lang bijeen om geheel nieuw repertoire (van alle groepsleden) in te studeren en tijdens een tournee uit te voeren.

1988 - 1990

Frans Vermeerssen is de opvolger van Paul Termos; hij is te horen op de tweede LP, Elephants Can Dance, de weerslag van een tournee door Canada. De plaat verschijnt op het Canadese label Sackville.

1990 - 1998

In een periode van rust en consolidering is Mariëtte Rouppe van der Voort de nieuwe sopraninospeelster, die op het oude instrument van Van Bergeijk speelt. Deze bezetting neemt drie CD's op: Man Met Muts, Anger Dance en Manestraal.

1998 - 2010

Vermeerssen en Tchicai verlaten de groep. Hun opvolgers zijn de Japanse altist Kazutoki Umezu en de Amerikaan tenorist Andrew White. Deze formatie speelt op de laatste CD die BVHaast van de groep uitbrengt: Number Six. In de zomer van 2002 maakt De Zes Winden een tournee door Japan. Het Japanse label Ohrai Records legt de muziek vast op twee CD's, die in 2004 verschijnen: Komoro en Maihama.

Discografie De Zes Winden

In de discografie worden officiële opnamen die zijn uitgebracht van de betreffende persoon, band of ensemble per soort geluidsdrager chronologisch opgesomd. Meerdere uitgaven binnen hetzelfde jaar staan alfabetisch gerangschikt. Bij Gastbijdragen worden alleen bijdragen gelinkt aan platen van acts die een volledige vermelding hebben in de Muziekencyclopedie. Dit overzicht is bedoeld als index en biedt daarom geen volledige opsomming. Als muzikanten ook deel uitmaken van de bezetting van een band die in de encyclopedie staat, zijn de discografische gegevens terug te vinden bij de desbetreffende band.

Audio/Video De Zes Winden

Er is nog geen audio- of videomateriaal aanwezig.
Zelf audio of video toevoegen

Zelf audio of video toevoegen

Muziekencyclopedie.nl op Facebook Muziekencyclopedie.nl op Twitter

reageer