Pop / Rock Dance Jazz Wereld Klassiek Hedendaags Podia Festivals Genreboom

LEO DE LA FUENTE

Overzicht | Biografie | Discografie | Foto's | Audio/Video

Periode

28-03-1902 - 30-04-1944

Genre

amusementsmuziek, jazz

Leo de la Fuente

Jazzpionier Leo de la Fuente (Amsterdam, 28 maart 1902 – wsch. Auschwitz, 30 april 1944) formeert in 1920 in opdracht van dansleraar James Meijer de eerste Nederlandse jazzformatie die geheel uit beroepsmuzikanten bestaat: James Meijer's Jazz Band. Met hun enthousiast ontvangen optredens, waar zij de nieuwste Amerikaanse en Engelse hits ...
Volledige biografie...

Biografie Leo de la Fuente

Jazzpionier Leo de la Fuente (Amsterdam, 28 maart 1902 – wsch. Auschwitz, 30 april 1944) formeert in 1920 in opdracht van dansleraar James Meijer de eerste Nederlandse jazzformatie die geheel uit beroepsmuzikanten bestaat: James Meijer's Jazz Band. Met hun enthousiast ontvangen optredens, waar zij de nieuwste Amerikaanse en Engelse hits spelen, zijn zij er mede voor verantwoordelijk dat de Amerikaanse jazzrage via Engeland naar Nederland overwaait. De la Fuentes reputatie als vertolker van Amerikaanse dansmuziek leidt in 1925 tot een uitnodiging om voor Hupfeld in Leipzig een twintigtal pianorollen te komen inspelen. Zijn eerste plaatopnamen maakt hij in 1932 in Londen voor het Decca-label. Drie jaar later neemt hij samen met de Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins voor Polygoon een filmpje op waarin ze het stuk I Wish I Were Twins spelen.

1902 - 1918

Leonard Henriques de la Fuente wordt in Amsterdam geboren op 28 maart 1902. Op jonge leeftijd begint hij met zijn pianostudie. Hij doet dit echter met weinig animo en zodoende belandt hij op zijn zestiende jaar als hulpje in een boekhandel. Enige tijd later haalt zijn neef, de latere dirigent en componist Simon 'Pim' de la Fuente, hem over om proef te spelen voor het dansinstituut van James Meijer. Hij wordt door deze dansleraar geëngageerd als tweede pianist. Na twee weken krijgt hij de raad om nog wat goede pianolessen te gaan volgen, omdat James Meijer denkt hem anders niet te kunnen handhaven. Leo de la Fuente neemt deze waarschuwing ter harte en gaat op les bij Caroline Mossel-Lankhout en Egbert Veen.

1919 - 1921

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog hervat dansleraar James Meijer zijn studiereizen naar Londen, in die tijd het centrum van de moderne ballroomdans. Bij zijn terugkeer blijkt hij razend enthousiast over een nieuwe soort dansmuziek die vanuit de Verenigde Staten is overgewaaid naar Engeland: de jazz. Het is vrijwel zeker dat James Meijer tijdens zijn verblijf in Engeland de Amerikaanse Original Dixieland Jazz Band (ODJB) heeft gehoord en gezien. Dit populaire kwintet, dat in 1917 als eerste jazz op de plaat heeft gezet, toert door Engeland van april 1919 tot juli 1920. In Nederland introduceren enkele dansparen begin 1919 de 'jazz' aanvankelijk als een nieuwe dansvorm. Maar als voorjaar1920 in Nederland een vijf leden tellend Engels orkestje arriveert dat jazzachtige muziek speelt, reageert James Meijer snel. Hij geeft zijn huispianist Leo de la Fuente opdracht een jazzband te formeren en zo ontstaat in de loop van 1920 te Amsterdam de eerste geheel uit Nederlandse beroepsmusici bestaande jazzformatie: James Meijer's Jazz Band onder leiding van Leo de la Fuente. Naast de leider-pianist bestaat de groep uit Johan Sewing (fagot), Johan B. Kok (banjo) en twee onbekend gebleven muzikanten op viool en drums. Hoewel James Meijer's Jazz Band evenals het Amerikaanse voorbeeld, de ODJB, vijf leden telt en het woord 'jazz' correct gespeld op de basdrum staat, is het met de instrumentatie geheel anders gesteld. Het grote probleem is dat anno 1920 in Nederland nog geen koper- en rietblazers voorhanden zijn die zich min of meer swingend en improviserend in het nieuwe jazzidioom kunnen bewegen. Toch veroorzaken de eerste wankele schreden van deze Nederlandse jazzpioniers een ware sensatie. Volgens de huidige jazznormen spelen De la Fuente en de zijnen slechts vriendelijk vertolkte, min of meer gesyncopeerde moderne dansmuziek gebaseerd op de nieuwste Amerikaanse en Engelse hits waarvan de bladmuziek en gedrukte arrangementen door James Meijer zijn meegebracht uit Engeland. Maar in 1920 wordt de speelwijze van een dansorkest met een complete druminstallatie door het publiek begrepen en verstaan als echte jazzmuziek.

1922

In de loop van 1922 komt een zekere Van der Kaay, afkomstig uit een militaire kapel, als saxofonist de gelederen van James Meijer's Jazz Band versterken. Hetzelfde jaar volgt de eerste van een reeks jaarlijkse zomerengagementen in het Kurhaus van Zandvoort. De muzikale verrichtingen van zijn band worden zo enthousiast door het danspubliek ontvangen, dat dansleraar James Meijer het verzoek krijgt de leiding van de dansavonden op zich te nemen.

1925

In 1925 krijgt Leo de la Fuente een uitnodiging van de Hupfeld Phonolafabriek in Leipzig om een twintigtal pianorollen te komen inspelen. Daarna volgt een engagement bij de Britse klarinettist-bandleider Sid Phillips in onder meer La Gaité te Amsterdam. 'Ik mocht ook verder met hem mee, doch ik had trouwplannen en bovendien was ik James Meijer zooveel dank verschuldigd, dat ik hem niet in de steek wilde laten' (De la Fuente in het maandblad De Jazzwereld van mei 1933).

1927

Met ingang van 1927 neemt Hotel Groot-Badhuis de exploitatie van het Kurhaus in Zandvoort over en wordt de band omgedoopt tot Leo de la Fuente's Groot Badhuis Serenaders, later in Amerikaanse stijl afgekort tot Gee-Bee Serenaders. In 1927-'28 speelt de inmiddels tot een toonaangevend Nederlands orkest uitgegroeide formatie ook in de Amsterdamse dancing Mille Colonnes. De bezetting bestaat naast De la Fuente uit Sem Dasberg (trompet), Wim Poppink (klarinet, sax), Maurits Dreese (sax, viool) en Mau Wertheim (slagwerk).

1929

In het zomerseizoen van 1929 is de samenstelling van de Gee-Bee Serenaders aanzienlijk veranderd. Naast De la Fuente en vaste kracht Mau Wertheim bestaat de formatie nu uit Henk Bruijns (trompet), Hans Mossel (klarinet, sax), Kees Dreyer (tenorsax) en Joop Haye (banjo). In december 1929 overlijdt dansleraar James Meijer onverwacht.

1930

Tegen het eind van 1929 begint de kortegolfzender van N.V. Philips Omroep Holland-Indië (de PHOHI) uit te zenden. In maart 1930 engageert PHOHI de Gee-Bee Serenaders als huisorkest. De band speelt vanuit de studio aan de Amsterdamse Keizersgracht wekelijks om drie uur in de middag. In Indië is het dan negen uur 's avonds. In het te Bandoeng uitgegeven dagblad Nieuws van den Dag voor Nederlands-Indië verschijnen lovende opmerkingen over de Serenaders. Het PHOHI-engagement is echter van korte duur. Als gevolg van het Zendtijdbesluit van minister P.J. Reijmer in 1930 staakt de directie de uitzendingen per 1 juli 1930. Ook in de zomers van 1930, 1931 en 1932 zijn de Gee-Bee Serenaders te vinden in Zandvoort. De formatie maakt meerdere bezettingswisselingen door. De samenstelling van de laatst bekende bezetting uit 1932 is Henk Bruijns (trompet, sax), de Belg Leon Buyser (trombone, viool), Rinus van Zelm (klarinet, sax, bas), Kees Dreyer (sax, viool), Leo de la Fuente (piano) en Mau Wertheim (slagwerk).

1932

Al in 1931 heeft Leo de la Fuente aan de directeur van de Hollandsche Decca Distributie H. W. van Zoelen gevraagd of hij niet eens een opname voor een grammofoonplaat kan maken. In november 1932 is het zo ver en wordt De la Fuente uitgenodigd voor een proefopname. Samen met de Ramblers onder leiding van Theo Uden Masman en de jonge pianist Guus Jansen vertrekt hij per veerboot via Hoek van Holland naar de Decca-studio in Londen. Daar neemt hij op 8 november twee pianosolo's en twee pianoduetten met Guus Jansen op. Zijn pianosolo's worden door de critici goed ontvangen.

1933

Op 8 april 1933 wordt het 15-jarig muzikantenjubileum van Leo de la Fuente feestelijk gevierd. Na een kort engagement met zijn Serenaders in het Amsterdamse hotel Krasnapolsky vertrekt hij op 21 mei 1933 voor de tweede en laatste keer naar Londen om enkele opnamen te maken.

1934

In april 1934 neemt Leo de la Fuente samen met zijn vaste drummer Mau Wertheim in de PHOHI-studio te Hilversum zijn laatste Decca-plaat op. Het is een medley van nummers uit de Amerikaanse speelfilm Footlight Parade.

1935 - 1936

De laatste belangrijke jazzgebeurtenis uit Leo de la Fuentes loopbaan speelt zich af in het begin van 1935. Hij verschijnt als begeleider van de in Nederland verblijvende Amerikaanse tenorsaxofonist Coleman Hawkins in een kort Polygoon-journaalfilmpje met hun vertolking van I Wish I Were Twins. Daarnaast werkt hij mee aan de Nederlandse speelfilm Op Stap van regisseur Ernst Winar en schrijft hij samen met Joop Klein een pianoleerboek voor de Amsterdamse muziekuitgeverij Broekmans & Van Poppel. Van 1935 tot 1937 is De la Fuente als pianosolist of met zijn Serenaders onder meer te vinden in Krasnapolsky en het Victoria Hotel, beide te Amsterdam. Ook is hij actief voor de VARA-radio met de combo The Lucky Stars onder leiding van Jan Vogel (alias John Bird). In juli 1936 bestaat de formatie uit Israel Park (trompet), Rinus van Zelm (klarinet, alt- en baritonsax), Gerrit van der Kruk (klarinet, altsax, viool), Rein Bennink (klarinet, tenorsax), Leo de la Fuente (piano), Jan Vogel (gitaar, accordeon, celesta), K. van Dijk Jr. (bas, trombone) en Leen Park (drums). De zang wordt verzorgd door Pauky Kosman (alias Kay Caroll) en Bert van Dongen. De formatie levert onder meer bijdragen aan een bijzondere serie VARA-uitzendingen onder de noemer America Calling.

1937 - 1939

In 1937 formeert Jan Vogel een nieuwe band onder de naam The Four Blue Stars. Het kwartet, dat bestaat uit Rein Bennink (klarinet, drums), Leo de la Fuente (piano), Jan Vogel (vibrafoon, accordeon) en Cor Baan (gitaar), speelt in de trant van het destijds befaamde Benny Goodman-kwartet. Zij verzorgen van 1937 tot 1939 radiouitzendingen voor de VARA. Daarnaast leveren zij in 1939 een bijdrage aan de film Ergens In Nederland van regisseur Ludwig Berger.

1944

De Duitse inval met de daarop volgende bezetting maakt een einde aan Leo de la Fuentes muzikale loopbaan. Door de anti-joodse maatregelen wordt het Nederlandse joden al snel vrijwel onmogelijk gemaakt om te werken. Leo de la Fuente wordt uiteindelijk door de nazi's gedeporteerd en komt om het leven op 30 april 1944 ergens in midden-Europa, waarschijnlijk in het concentratiekamp Auschwitz.

Discografie Leo de la Fuente

In de discografie worden officiële opnamen die zijn uitgebracht van de betreffende persoon, band of ensemble per soort geluidsdrager chronologisch opgesomd. Meerdere uitgaven binnen hetzelfde jaar staan alfabetisch gerangschikt. Bij Gastbijdragen worden alleen bijdragen gelinkt aan platen van acts die een volledige vermelding hebben in de Muziekencyclopedie. Dit overzicht is bedoeld als index en biedt daarom geen volledige opsomming. Als muzikanten ook deel uitmaken van de bezetting van een band die in de encyclopedie staat, zijn de discografische gegevens terug te vinden bij de desbetreffende band.

Audio/Video Leo de la Fuente

Er is nog geen audio- of videomateriaal aanwezig.
Zelf audio of video toevoegen

Zelf audio of video toevoegen

Muziekencyclopedie.nl op Facebook Muziekencyclopedie.nl op Twitter

reageer