Pop / Rock Dance Hiphop Jazz Wereld Klassiek Hedendaags Podia Festivals Genreboom

MELLE WEERSMA

Overzicht | Biografie | Discografie | Foto's | Audio/Video

Melle Weersma

Periode

22-01-1908 - 14-09-1988

Melle Weersma

Pianist, componist, arrangeur en bandleider Melle Weersma (Harlingen, 22 januari 1908 - Putten, Gelderland, 14 september 1988) speelt niet alleen een belangrijke rol pionier van de Nederlandse jazz, maar verwerft ook wereldbekendheid. Begin jaren dertig hoort hij met zijn big band Red, White & Blue Aces tot degenen de ...
Volledige biografie...

Biografie Melle Weersma

Pianist, componist, arrangeur en bandleider Melle Weersma (Harlingen, 22 januari 1908 - Putten, Gelderland, 14 september 1988) speelt niet alleen een belangrijke rol pionier van de Nederlandse jazz, maar verwerft ook wereldbekendheid. Begin jaren dertig hoort hij met zijn big band Red, White & Blue Aces tot degenen de de Swing in Nederland introduceren. Duke Ellington is een van zijn inspiratiebronnen. Weersma's verfijnde arrangementen trekken internationaal de aandacht. Medio jaren dertig werkt hij in Londen als arrangeur voor big band-leider Jack Hylton en voor het BBC-orkest van Henry Hall. Zelfs Duke Ellington biedt hem een contract aan, maar dat loopt op niets uit doordat Weersma geen werkvergunning krijgt in de VS. Met zijn compositie Penny Serenade scoort hij in 1938 een wereldwijde hit. Tussen 1938 en 1954 woont Weersma in Argentinië, waar hij met lokale musici werkt en radio-optredens verzorgt. Eenmaal terug in Nederland is hij actief als platenproducer en adviseur, en geeft hij schoolconcerten. Melle Weersma blijft altijd openstaan voor jonge musici en nieuwe ontwikkelingen. Zo is hij in 1966 als klankadviseur betrokken bij Willem Breukers debuut-album Contemporary Jazz From Holland.

1908 - 1927

Melle Weersma groeit op met muzikale ouders: zijn vader speelt orgel in de Lutherse kerk van Harlingen en leidt een koor en een kamerorkest; zijn moeder zingt en speelt piano en cello. Afgezien van pianolessen van zijn ouders is Weersma autodidact. Hij leert zichzelf noten lezen. In 1926 vertrekt het gezin Weersma naar Den Haag. Zijn laatste jaar middelbare school volgt hij aan het Wullings Instituut in Voorschoten, waar hij dankzij klasgenoten in aanraking komt met de jazz. Nog datzelfde jaar speelt hij piano in het schoolbandje The Electorians. De andere bandleden zijn Jules Warren (drums), Charley 'Monk' Monod de Foideville (banjo), André Ceurvorst (altsaxofoon) en Otto Clinge Doorenbos (altsaxofoon).

1927 - 1929

Weersma studeert geneeskunde in Leiden, maar aangestoken door de jazzkoorts is hij vaker in het uitgaansleven dan achter de boeken te vinden. Al snel vormt hij een eigen amateurorkest, The Rainbow Chasers (een van de bandleden is saxofonist Tony Helweg). Zijn arrangementen trekken de aandacht, onder meer van Theo Uden Masman, leider van The Ramblers, die hem een aantal keren inschakelt voor muzikaal advies. In 1929 komt Weersma na een concert in Den Haag in contact met de Britse orkestleider Jack Hylton. Weersma biedt aan hem een proefarrangement van W.C. Handy's St. Louis Blues te sturen. Hylton stemt toe en het resultaat bevalt de Britse bandleider zo goed dat hij hem onmiddellijk een contract aanbiedt. Maar Weersma senior, die vreest voor de studieresultaten van zijn zoon, houdt de brief achter. Een paar maanden later stuurt Hylton een tweede brief, met de vraag waarom Weersma nooit heeft gereageerd. Deze brief krijgt Weersma wel onder ogen, waarop hij onmiddellijk zijn koffers pakt. Eenmaal in Londen blijkt de plek bij Hylton inmiddels vergeven, maar Weersma krijgt nog wel wat losse opdrachten. Met het geld dat Weersma bij Hylton heeft verdiend, plus een extraatje van een rijke oom, reist hij in de zomer van 1929 naar New York, in de hoop zijn muzikale helden te ontmoeten: Duke Ellington en diens orkest. De crisis is nog niet uitgebroken, New York bruist en Weersma stort zich in het nachtleven. Hij bezoekt de beroemde Cotton Club waar hij inderdaad contact legt met enkele bandleden van Ellington. Ook sluit hij vriendschap met cornettist Red Nichols, die hem thuis uitnodigt.

Theo Uden Masman

1929 - 1934

Na zijn verblijf in New York besluit Weersma definitief beroepsmuzikant te worden. Hij staakt zijn studie en vertrekt naar Berlijn, waar hij begint als pianist en arrangeur bij het orkest van Eugen 'José' Wolff. Met dit orkest treedt hij op in Hamburg, Leipzig en Lausanne. Medio 1930 werkt hij bij de Russian North Star van Gricha Nakchounian, met name in Hotel de Indes in Den Haag. In het voorjaar van 1931 voegt Weersma zich bij het orkest van trompettist Louis de Vries, dat in het Amsterdamse Tuschinski Theater speelt. Eind 1931 gaat Weersma opnieuw naar Berlijn, ditmaal om muziek te arrangeren voor Duitse films (twintig in totaal). In februari 1932 speelt Weersma in Hamburg bij het orkest van Louis de Vries, maar door het opkomend nazisme wordt het voor Joodse musici steeds moeilijker om aan optredens te komen, en het orkest van De Vries wordt ontbonden. Weersma, De Vries en nog twee voormalige bandleden (Harry Pohl en Eddie Brunner), vinden vervolgens emplooi in Berlijn bij het Internationales Orchester van de Spanjaard Juan Llossas. Met dit orkest worden enkele platen opgenomen, waarvoor Weersma de arrangementen verzorgt. In de zomer van 1932 vertrekt het orkest van Llossa naar Nederland om in Scheveningen te gaan spelen. Daarna keert Juan Llossas terug naar Duitsland. Weersma blijft in Nederland achter en werkt als arrangeur voor het VARA-orkest De Flierefluiters. In 1933 krijgt Weersma een aanstelling bij het Tuschinski Theater, als pianist en arrangeur voor het orkest van Max Tak. Incidenteel bespeelt hij ook het bioscooporgel. Op 25 juli 1933 treedt Duke Ellington voor het eerst op in Nederland, in het Kurhaus. Weersma is er uiteraard bij. In de kleedkamers worden de vriendschapsbanden aangehaald. Theo Uden Masman nodigt na afloop Ellington en zijn orkest uit om mee te gaan naar een herensociëteit in Den Haag. Na aankomst blijken de solisten Johnny Hodges en Harry Carney tot Masmans ontsteltenis te ontbreken: Weersma heeft ze in zijn auto meegenomen naar Amsterdam om in artiestensociëteit De Nar een potje te jammen met lokale musici die het concert hadden moeten missen wegens eigen muzikale verplichtingen.

Louis de Vries Max Tak

1934 - 1935

Willy Tuschinski geeft Weersma de kans een eigen orkest te formeren. De Red, White & Blue Aces hebben op 1 februari 1934 hun eerste optreden in het Amsterdamse Tuschinski Theater. Het orkest bestaat uit twaalf muzikanten en zangeres Ann Royce (pseudoniem van Antoinette Duits, Weersma's eerste echtgenote). De Red, White & Blue Aces maken tijdens hun korte bestaan (ruim een jaar) naam met vooruitstrevende Swing. Weersma componeert het nummer Red Indian Chase, dat ook op plaat verschijnt. Tevens verzorgt zijn orkest de muziek van de speelfilms Bleeke Bet en Blokkade. In juni en juli spelen de Aces in het Kurhaus en het Palais de Danse in Scheveningen. Het hoogtepunt is een optreden met de Amerikaanse zangeres Sophie Tucker in het Kurhaus op 26 juli (waarbij Tuckers vaste begeleider Ted Shapiro plaats neemt achter de piano en Weersma het orkest leidt). Verder spelen ze die zomer nog in Zürich. In september heeft de big band een engagement in Brno (Tsjecho-Slowakije), dat rampzalig verloopt doordat slechts een piepklein deel van de gage wordt uitbetaald (dit met het excuus dat het publiek de muziek niet kan waarderen en de tent leegloopt, wat bepaald niet het geval is). Een aantal bandleden verlaat het orkest en met de zeven overgebleven musici weet Weersma uiteindelijk een noodengagement te regelen in het Bata Hotel in Zlin, een klein Tsjechisch dorpje, waardoor ze tenminste de terugreis kunnen betalen. Tussen november 1934 en februari 1935 treden de uitgedunde Aces nog op in achtereenvolgens het Carlton Hotel in Amsterdam, het Pschorr in Rotterdam en Restaurant Central in Den Haag. Daarna houdt de band op te bestaan.

1935 - 1938

In april 1935 biedt Jack Hylton Melle Weersma alsnog een contract aan, waarop deze naar Londen vertrekt. In principe treedt Weersma in dienst als arrangeur, maar hij valt af en toe ook in als pianist. In oktober 1935 vertrekt een deel van Hyltons orkest inclusief Weersma met het schip de Normandie naar Amerika, Onderweg formeert Weersma een orkest uit de Amerikaanse musici op het schip. Een concert van dit orkest wordt uitgezonden op de Britse en Amerikaanse radio. In Amerika verzorgt Weersma arrangementen voor Benny Goodman en André Kostelanetz. Zijn grote held Duke Ellington biedt hem zelfs een contract aan, maar dat loopt op niets uit doordat Weersma geen werkvergunning kan krijgen. In 1936 volgt Weersma Benny Carter op als eerste arrangeur van het BBC-dansorkest van Henry Hall. Weersma schrijft muziek voor films van Alexander Korda en de firma Gaumont en voor de shows in het Palladium in Londen. Na een tegenvallende klus in Brazilië belandt Weersma in de loop van 1938 in Argentinië.

1938 - 1954

In 1943 meldt Weersma zich als vrijwilliger bij de Amerikaanse marine. Hij vaart mee op het op de Duitsers veroverde schip de Tacoma, officieel als purser, maar indien nodig doet hij ook dienst als scheepsarts. Na de oorlog blijft hij in Argentinië, waar hij met lokale musici optreedt en tv-shows verzorgt. Daarnaast blijft hij voor Amerikaanse en Europese opdrachtgevers werken. Hij richt een eigen platenlabel op, Marci, waarvoor hij verschillende opnamen maakt. In 1951 maakt hij een reis door Midden- en Zuid-Amerika. De muziek die hij daar hoort, inspireert hem tot het componeren van de Criollo Suite, waarvan het deel Peruvian Waltz onder de titel Gaviotta wereldberoemd wordt.

1938

Wanneer Weersma al in Argentinië woont, scoort hij onverwacht een wereldhit met de Penny Serenade, die hij begin 1938 tijdens een verblijf in Londen had geschreven. Het tafereel van een bedelaar op straat inspireerde Weersma tot dit nummer. Op zijn aanwijzingen schreef Hal Halifax de Engelse tekst. Na enige aarzeling brengt de Britse muziekuitgever Jim Phillips het liedje enkele maanden later uit, en voor het eind van het jaar zijn wereldwijd een miljoen exemplaren van de bladmuziek verkocht. Het lied is onder meer vertolkt door Rina Ketty, Tino Rossi, Nat Gonella en de Nederlander Willy Derby.

1954 - 1961

In 1954 keert Melle Weersma voorgoed terug naar Nederland. Hij gaat werken voor Philips Phonographische Industrie (PPI) als freelance adviseur en platenproducent voor de internationale markt.

1961 - 1988

Weersma vestigt zich in het Gelderse Putten vanwaar hij als zelfstandige werkzaam blijft als adviseur en producer. In 1963 is Weersma de drijvende kracht achter de plaat UN's All Star Festival. De opbrengsten van het album komen ten goede aan vluchtelingenwerk. Weersma weet beroemdheden als Louis Armstrong, Maurice Chevalier, Edith Piaf, Bing Crosby en Nat 'King' Cole te overreden om belangeloos mee te werken. Ook begint hij dat jaar met het geven van schoolconcerten onder de naam Mens en Muziek. Tot 1980 geeft hij honderden schoolconcerten. In 1966 is hij klankadviseur van Willem Breukers debuut-album Contemporary Jazz From Holland. Weersma is ook op andere terreinen dan de jazz actief. In de periode 1965-'67 begeleidt hij de productie van een serie plaatopnamen van het Nederlands Kamerorkest. Ook componeert hij voor songfestivals en films, en schrijft hij kinderliedjes. Zijn laatste publieke optredens zijn als jurylid bij de competitie van dixielandorkesten voor de VARA-radio, tussen 1981 en 1984.

Nederlands Kamerorkest

Discografie Melle Weersma

In de discografie worden officiële opnamen die zijn uitgebracht van de betreffende persoon, band of ensemble per soort geluidsdrager chronologisch opgesomd. Meerdere uitgaven binnen hetzelfde jaar staan alfabetisch gerangschikt. Bij Gastbijdragen worden alleen bijdragen gelinkt aan platen van acts die een volledige vermelding hebben in de Muziekencyclopedie. Dit overzicht is bedoeld als index en biedt daarom geen volledige opsomming. Als muzikanten ook deel uitmaken van de bezetting van een band die in de encyclopedie staat, zijn de discografische gegevens terug te vinden bij de desbetreffende band.

Foto's Melle Weersma

Audio/Video Melle Weersma

Er is nog geen audio- of videomateriaal aanwezig.
Zelf audio of video toevoegen

Zelf audio of video toevoegen

Muziekencyclopedie.nl op Facebook Muziekencyclopedie.nl op Twitter

reageer